تحقیقات دانش آموزی

تحقیق زندگینامه امام حسین (ع)

خلاصه از زندگی امام سوم شیعیان

ولادت امام حسین (ع)

اشعه آفتاب وجود مبارک امام حسین (ع) در روز پنجشنبه سوم شعبان سال چهارم هجرت در مـدینه از مشـرق دامان فاطمه زهرا (س) درخانه امیرالمؤمنین(ع) پرتو افکن گردیـد. او دومین ثمره پیونـد فرخنـده علی(ع) وحضـرت فاطمه (س) بود.حسین بن علی(ع) در دوران خود به شجاعت و آزادگی و ایستادگی در برابرستم شهرت داشت .

دوران کودکی امام حسین (ع)

امام حسین (ع) تا هفت سالگی زیر نظر مقام نبوت و رسالت سایه وار حرکت می کرد و در کنار مهد عصمت و طهارت بود. تا سی و هفت سالگی در حجر ولایت مطلقه الهیه پدرش و تا چهل و هشت سالگی در کنار مهر و عاطفه امامت برادرش حضرت مجتبی عمر گذرانیده و یازده سال هم دوره امامت و ولایت مطللقه خود او بود. بنابراین دوران ِ کودکی و جوانی کمال و امامت او در مهبط نزول وحی و مهد عصمت و دامان ولایت و ساحل امامت و مکتب ولایت ادامه داشته تا عاشورا که سن او پنجاه و هفت سال سال وهفت ماه بود.در تربیت حسین اسرار شرافت پاکیزگی فضیلت سعادت سیادت شهامت شجاعت استقامت و پافشاری در راه دین عزت و حمیت حفظ ناموس و حقوق دیگران دستگیری از بینوایان احقاق حق مستمندان تسلیم نشدن و زیر بار زور نرفتن طرفداری از حق و حقیقت نهفته است .

نسب امام حسین (ع)

امام حسین از حیث نسب ممتازترین انسان است زیرا جدش رسول خدا (ص)،مادرش فاطمه زهرا، پدرش علی مرتضی برادرش حسن مجتبی خواهرش زینب کبری و همسرش دختر یزدگرد پادشاه ساسانی است و این نسب برای احدی نیست .

مراحل زندگی امام حسین (ع)

حسـین بن علی(ع) مـدت شـش سـال از دوران کـودکی خـود را در زمـان جـدبزرگوارخـودسـپری کرد و پس از رحلت آن حضـرت مدت سـی سال درکنار پدرش امیرالمؤمنین(ع) زندگی کرد و درحوادث مهم دوران خلافت ایشان به صورت فعال شرکت داشت امـام حسـین(ع) درجنگ های جمل ، صـفین و نهروان حضور داشت و درکنار پـدر به جنگ با پیمانشـکنان و ظالمان پرداخت از آن حضـرت خطبه ای ازجنگ صفین نقل شده است که ضمن آن مردم را به جنگ ترغیب میکردند.امام حسـین(ع) در مراحـل مقـدماتی صـفین درگرفتـن مسـیر آب از دسـت شامیـان نقش داشت امـام علی(ع) پس از آن پیروزی فرمود: «هذا اول فتح ببر که الحسین(ع)». پس از شهادت امیرمؤمنان (ع) (درسال چهلم هجری مدت ده سال در صحنه سیاسی و اجتماعی درکنـار برادر بزرگ خودحسن بن علی (ع) قرار داشت و پس ازشـهادت امـام حسن(ع) ) درسـال پنجـاه هجری به مـدت ده سال در اوج قدرت معاویه بن ابی سـفیان بارها با وی پنجه در افکند و پس از مرگ وی نیز در برابرحکومت پسـرش یزید قیام کرد و در محرم سـال۶۱ هجری درکربلا بهشـهادت رسـید . امام حسـین(ع) در دوره امامت برادرش ازسـیاست وی دفاع می کرد. آن حضـرت در برابر درخـواست هـای مکرر مردم عراق برای آمـدن آن حضـرت به کوفه حـتی پس ازشـهادت برادرش حاضـر به قبول رأی آنها نشده و فرمودند: تا وقتی معاویه زنده است نباید دست به اقدامی زد. معنای این سـخن آن بود که امام در فاصـله ده سال به اجبار حکومت معاویه را تحمل کردند. این نکته مهمی در مواضع سیاسـی امام حسـین(ع) است که کمتر مورد توجه قرارگرفته است دلیلش نیز آناست که ما، امام حسین(ع) را بیشتر از زاویه اقدام انقلابی اش درکربلا می شناسیم مناسـبات امام و معاویه وگفتگوهایی که در مواقع مختلف صورت گرفته نشان از تسـلیم ناپذیری امام از لحاظ سیاسی در برابر پذیرش مشروعیت قطعی معاویه است یکی از مهمترین دلایل نامه مفصل امام به معاویه است  که ضـمن آن به حقـایق زیادی درباره جنایات معاویه درحق شـیعیان امام علی(ع) اشاره شـده است امام در این نامه به معاویه نوشـتند: من قصـد جنگ و مخالفت با تو نـدارم و… در جای دیگری نیز بلاذری خلاصه نامه را ذکر کرده که یک جمله اضافه دارد. در آنجـا آورده که امـام به معاویه نوشـتند: «و ما أعلم فتنه أعظم من ولایتک هـذه الامه .یعنی من فتنه ای سـهمگین تر از حکومت تو بر این امت سراغ ندارم .

 اوضاع سیاسی و اجتماعی دوران امامت حسین (ع)

در زمان امام حسین (ع) انحراف از اصول و موازین اسلامی که از «سقیفه شروع شده و در زمان عثمان گسترش یافته بود، به اوج خود رسیده بود، در آن زمان معاویه که سالها از سوی خلیفه دوم و سوم بعنوان استاندار در منطقه شام حکومت کرده و موقعیت خود را کاملاً تثبیتکرده بود، به نام خلیفه مسلمین سرنوشت و مقدرات کشور اسلامی رادر دست گرفته حزب ضد اسلامی اموی را بر امت اسلام مسلط ساخته بود و به کمک عمال ستمگر و یغماگر خود مانند: زیاد بن ابیه عمرو بن عاص و… حکومت سلطنتی استبدادی تشکیل داده و چهره اسلام را وارونه ساخته بود.معاویه از یک سو، سیاست فشار سیاسی و اقتصادی را در مورد مسلمانان آزاده و راستین اعمال می کرد و با کشتار، قتل شکنجه و آزار و تحمیل فقر و گرسنگی بر آنان از هرگونه اعتراض و جنبش و مخالفت جلوگیری می کرد و از سوی دیگر، با احیای تبعیض های نژادی و رقابت های قبیله ای در میان قبائل آنان را به جان هم می انداخت و از این رهگذر نیروی آنان را تضعیف می کرد تا خطری از ناحیه آنان متوجه حکومت وی نگردد، و از سوی سوم به کمک عوامل مزدور خود با جعل حدیث و تفسیر و تأویل آیات قرآن به نفع خود، افکار عمومی را تخدیر کرده و به حکومت خودش وجهه مشروع و مقبول می بخشید. این سیاست ضد اسلامی به اضافه عوامل دیگری همچون ترویج فرقه های باطل نظیر: جبریه و مرجئه که از نظر عقیدتی با سیاست معاویه همسو بودند،آثار شوم و مرگباری در جامعه بوجود آورده و سکوت تلخ و ذلت باری را بر جامعه حکمفرما ساخته بود.

امام حسین و وفاداری درپیمان معاویه

حسین (ع) مثل اعلای فضیلت و کمال و ارشاد و هدایت بود. او در همه حال مصالح عمومی را بر منافع شخصی ترجیح می داد و دل نگران جامعه بود و در فکر استفاده شخصی نبود، بلکه همواره برای ملت اسلام و برای واژگون کردن نظام امویان تلاش کرد.حسین با معاویه در صلح امام حسن پیمان بست که قیام نکند و با آنکه معاویه به شرایط صلح عمل نکرد، حسین بن علی (ع) راضی نشد شخصیت خود را با نقض عهد و پیمان شکنی مانند معاویه خدشه دار نماید، لذا در پیمان با معاویه پایدار بود. هیچ کس ننوشته حسین در تمام عمرش یک دفعه پیمان شکنی کرده باشد.شیخ مفید می نویسد: وقتی امام حسن (ع) درگذشت مردم کوفه و شیعیان علی (ع) از اطراف نامه نوشتند که حاضرند معاویه را خلع کرده و با او بیعت کنند ولی حسین بن علی (ع) قبول نکرد و فرمودند: «میان من و معاویه عهدیست که وجدان من اجازه نمی دهد، نقض عهد کنم بنابراین تا معاویه زنده است من بر عهد خود پایدارم و چون او در گذرد من درباره تصمیم خود تجدید نظر خواهم نمود.»مخالفت حسین با معاویه در بیعت یزیدبن کثیر شامی می نویسد: معاویه در سال پنجاه و سه هجری از مردم برای یزید بیعت گرفت حسین (ع) از کسانی بود که با او مخالفت کرد و حاضر به بیعت نشد و اهل کوفه در این امر برای حسین (ع) نامه نوشته کسب تکلیف نمودند و اصرار داشتند که حسین به کوفه رود تا با او بیعت کنند و به معاویه بفهمانند که حاضر به قبول خلافت یزید نخواهند بود و جمعی بسیار هم برای این کار به مدینه آمدند که شاید حسین را به بیعت راضی کنند که اقلا پس از معاویه قبول زمامداری کند. چنانکه پدرش پس از عثمان تقاضای مردم را قبول کرد.ولی ابی عبدالله به آنان جواب منفی داد؛ زیرا نمی خواست نقض عهد کند و تا معاویه زنده است اختلاف و اغتشاش بر پا سازد. محمد حنفیه و ابو سعید خدری و مسیب بن نجیبه فرازی نیز اصرار داشتند ولی امام حسین (ع) آنها را قانع به صبر و بردباری کرد و فرمود در انتظار آینده باشید.امام حسین (ع) در تحولات اجتماعی و دعوت های متوالی در این ده سال بسیار سیاست روشنی را تعقیب کرد و با مردم با کمال تدبیر عمل نموده و همه را به آینده ای پرغوغا توجه داد.دربار یزید مرکز انواع فساد و گناه شده بود و بی دینی دربار او در جامعه چنان گسترش یافته بود که در دوران حکومت کوتاهش حتی محیط مقدسی همچون مکه و مدینه نیز آلوده شده بود.

شهادت امام حسین (ع)

واقعه کربلا که به شهادت حسین بن علی(ع) و یارانش انجامید، مهم‌ترین بخش از زندگینامه او به شمار می‌آید. بر پایه برخی گزارش‌ها، امام حسین(ع)پیش از حرکت به سوی عراق، از شهادت خود آگاه بوده است. این واقعه در پی خودداری او از بیعت با یزید رخ داد. حسین(ع) که به دعوت کوفیان، همراه خانواده و یارانش به سوی این شهر حرکت کرده بود، در منطقه‌ای به نام ذو حسم با سپاهی به فرماندهی حر بن یزید ریاحی رو به رو گردید و مجبور شد مسیر حرکت خود را تغییر دهد. به نقل بیشتر منابع، آنها روز دوم محرم‌ به کربلا رسیدند و فردای آن روز سپاهی چهار هزار نفری از مردم کوفه به فرماندهی عمر بن سعد وارد کربلا شد. بنابر گزارشات تاریخی چند مذاکره بین حسین بن علی و عمر سعد، انجام شد ولی ابن زیاد جز به بیعت حسین(ع) با یزید یا جنگ راضی نشد.عصر روز تاسوعا سپاه عمر سعد آماده جنگ شد ولی امام حسین آن شب را برای مناجات با خدا مهلت گرفت. شب عاشورا برای یاران خود سخن گفت و بیعت از آنان برداشت و اجازه رفتن داد ولی آنان بر وفاداری و حمایت از او تاکید کردند. صبح روز عاشورا جنگ آغاز شد و تا ظهر بسیاری از یاران حسین(ع) به شهادت رسیدند.در طی جنگ حر بن یزید، از فرماندهان سپاه کوفه، به امام حسین پیوست. پس از کشته شدن یاران، خویشان امام به میدان رفتند که اولین آنان، علی اکبر بو و آنان نیز یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند. سپس خود حسین بن علی(ع) به میدان رفت و عصرگاه روز دهم محرم به شهادت رسید و شمر بن ذی‌الجوشن و به نقلی سنان بن انس سر او را جدا کرد. سر حسین بن علی همان روز برای ابن زیاد فرستاده شد.عمر سعد در اجرای فرمان ابن زیاد دستور داد چند اسب سوار بر بدن حسین(ع) تاختند و استخوان‌های او را درهم‌شکستند. زنان و کودکان و امام سجاد(ع) که بیمار بود، به اسیری گرفته و به کوفه و سپس شام فرستاده شدند. پیکر امام حسین(ع) و حدود ۷۲ نفر از یارانش، روز ۱۱ یا ۱۳ محرم توسط گروهی از بنی اسد و بنابر نقلی با حضور امام سجاد(ع) در همان محل شهادت به خاک سپرده شد.

حرم-امام-حسین

دانلود فایل مقاله در قالب ورد word

تحقیق زندگینامه امام حسین (ع)

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بستن