پایه ششمگفت و گو کنید ششم

گفت و گو علوم ششم صفحه ۱۰۰

گفته میشود که پیشگیری از درمان بهتر است. نظر شما چیست؟ نظر خود را با استدلال بیان کنید. 

  • اصولادرمان امری ست ملال آور؛ حال آنکه پیشگیری می تواند مفرح باشد. به دیگر بیان افعالی که برای درمان فرد از سوی دیگران- یا خود- انجام می گیرد همواره تداعی کننده بیماری فرد است. و این عاملی است تا تعادل روحی و روانی فرد را تضعیف کند. چرا که این فرد بیمار- با علم به میزان علاج پذیری بیماری اش- مایوس و نامید است. خسته است و حوصله ای برای انجام امور ندارد. و این در مقابل پیشگیری است که خود، عامل امید است و از این رو می توان گفت که فرد را درتعالی روح و روان نگاه می دارد. چرا که شرایط روحی و روانی یک فرد درحال تندرستی بهتر ازشرایط بیماری برای همان فرد است. از دیگر سو در امر پیشگیری، فرد خود را به نوعی مصون- یا مصون تر از دیگران که بیمار نیستند اما پیشگیری هم نمی کنند- می بیند و همین امر باعث ایجاد یک غرور و عامل تحرک وپشتکار برای ادامه راه زندگی است.
  • هزینه هایی که برای درمان صورت می گیرد به این گونه است که در زمانی کوتاه فرد را متحمل هزینه هایی بالامی کند. اما درامر پیشگیری، فرد دربرهه های طولانی مبالغی را متحمل می شود. از این رو فشاری بر زندگی او نیست. به علاوه آنکه تهیه نکردن ابزار و وسایل و… برای درمان (حتی یک دوره) خطرناک است و بنا به بیماری حتی می تواند موجب مرگ شود. اما عدم استفاده از اعم نوشیدنی ها و خوردنی ها (به عنوان منابع حاوی ویتامین ها و مواد معدنی برای پیشگیری از طیف وسیع بیماری ها) مشکل حادی را ایجاد نمی کند.
  • امر درمان باعث ضایع شدن زمان است. در صورتی که امر پیشگیری درطی زمان است. بدین معنا که مدیریت زمان درامر درمان با دیگران است و در امر پیشگیری با فرد. بسیار بیماری هایی که نیاز به مراجعه ممتد به مراکز درمانی دارد که خود مهم ترین عامل برای تضییع زمان است. البته زمان استراحت فرد، زمان رفت و آمدها و… نیز مضاف بر زمان فوق می شوند. و این درمقابل امر پیشگیری است که عنصر زمان به خدمت فرد است. به عنوان مثال گفته می شود که خوردن یک عدد از فلان میوه در طول روز باعث پیشگیری از فلان بیماری است. اینجاست که فعل خوردن محدود به زمان خاصی نمی شود و فرد است که تصمیم می گیرد «چه زمان» این کار را انجام دهد.
  • امر درمان علاوه بر آنکه برای فرد هزینه آور است هزینه ای را هم برای دولت دارد. در صورتی که نتیجه این کار رسیدن به تعادل- و نه تعالی- جسمانی و تلاش برای «سالم شدن » است نه «سالم ماندن». در صورتی که در پیشگیری اعم هزینه های دولت برای «سالم ماندن» است و اینگونه است فردی که تلاشش برای «سالم ماندن» است نسبت به فردی که تلاشش «سالم شدن» است به تعالی قوای فکری، جسمی، روحی و اثرگذاری نزدیک تر است.
  • از آنجا که معمولاوجود یک نوع ویتامین در بدن باعث پیشگیری از چندین بیماری می شود و اینکه نوع و گونه ویتامین ها در انحصار یک یا چند میوه نیست؛ می توان گفت که پیشگیری در دست تر از درمان است. و این مضاف بر آن است که هر میوه حاوی چندین نوع و گونه ویتامین و مواد معدنی است و با استفاده در فن آوری امروز، توان تولید میوه های مختلف- یعنی تنوع و تعدد ویتامین ها و مواد معدنی مفید- وجود دارد. ازاین رو محدودیت استفاده از میوه ها و سبزیجات در امر پیشگیری بسیار نادرتر از امر درمان- که اصل آن داروهای شیمیایی می باشد! – است.
  •  درمان یک جانبه است اما پیشگیری چند جانبه. بدین معنا که درمان برای اثر مخصوص است اما پیش گیری می تواند برای جلوگیری از چند اثر باشد.
  • درمان به نوبه خود عامل محدود کننده فرد و در نتیجه جامعه بیمار است در صورتی که پیشگیری اگر عامل تحرک نباشد، عامل محدودیت هم نمی باشد. زیرا بیماری هایی وجود دارد که برای آنها محدودیت فعالیت و شغل وجود دارد. به دیگر بیان، فرد با ابتلابه بیماری خاص از ادامه فعالیت در گروه خاصی از اشتغال منع می شود. در حالی که در پیشگیری شاهد این قضیه نیستیم. به عنوان مثال شخصی که دچار بیماری قلبی است از انجام گونه خاصی از امور منع می شود. اما در مقابل فردی که از آبزیان دریایی و انواع روغن های بدون کلسترول و … برای پیشگیری از ابتلابه بیماری قلبی استفاده می کند با منعی مواجه نیست.
  •  محدودیت برای پیشگیری می تواند گونه ای از «پرهیز» باشد. پرهیز به آن معنا که فرد با پرهیز از امور، افعال و… سعی در «سالم ماندن» دارد.
  • پیشگیری می تواند عامل کاهش جرم باشد. حال آنکه درمان می تواند عامل افزایش جرم باشد. چرا که یک بعد درمان هزینه های آن است و اگر این هزینه ها به دنبال یک بیماری صعب العلاج برای خانواده – که توان آن را ندارد- نمودار شوند؛ می تواند به جرم ختم شود. و این در کنار بیماری های روحی و روانی است که احتمال انجام جرم برای بیمار یا نزدیکان او- با کمیت بیشتر و کیفیت بالاتر و خطرناکتر- افزایش می یابد.
  • پیشگیری یک فرهنگ است و درمان یک علم. فرهنگ پیشگیری بالاتر از علم درمان است. به دیگر سخن هرچه پیشگیری بیشتر باشد، درمان کمتر است و هر چه درمان بیشتر مدنظر باشد به این معنی است که بیماری ها افزایش یافته و متعاقب آن پیشگیری کمتر مدنظر است. در واقع با در نظر گرفتن اعم هزینه ها، زمان، احساس های نامطلوب برای بیمار، احتمالات وقوع جرم و الخ می توان گفت که فرهنگ پیشگیری کارگرتر از علم درمان است.

مطالب فوق از روزنامه کیهان درج گردیده و نویسنده این مطلب آقای جلال فیروزی می باشند.

چه راههایی برای پیشگیری از بیماریهای واگیر میشناسید؟

  1. برای جلوگیری از سرایت بیماری  تا جایی که ممکن است دست های خود را بشویید.
  2. ازدست زدن به صورتتان یا جوییدن ناخن هایتان بپرهیزید.
  3. از ضد عفونی کننده دست استفاده کنید.
  4. وقتی بیمار هستید در خانه بمانید.
  5. از لوازم ورزشی مشترک که شسته نمی شود بپرهیزید.
  6. خود را واکسینه کنید .

دانلود فایل مقاله در قالب ورد word

گفت و گو علوم ششم صفحه ۱۰۰

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بستن