پایه دهمدروس مشترك فنی و حرفه ایفیزیک دهم فنی و حرفه ای

مشکلات اندازه گیری اعضای بدن در زمان قدیم

مشکلات اندازه گیری توسط اعضای بدن در زمان قدیم

فکر کنید صفحه ۴ کتاب فیزیک پایه دهم رشته های فنی و حرفه ای

با تشکیل گروههایی از همکلاسی های خود، در مورد مشکلات اندازه گیری توسط اعضای بدن در  زمان قدیم بحث و تبادل نظر کنید و در نهایت، نتیجه را در قالب یک گزارش یک صفحه ای به دبیر خود ارائه دهید.

سال های سال پیش از پدید آمدن واحدهای اندازه گیری، انسان یک چیز را بر حسب یک چیز آشنای دیگر اندازه می گرفت و یکی از آشناترین چیزها بدن یا اندام های خود انسان بود. بطوری که:

اگر می خواست فاصله خانه خود تا خانه همسایه اش را اندازه گیرد، این فاصله را گام زنان می پیمود و تعداد گام های راستش را می شمرد. آنگاه می گفت: از این جا تا آن جا فلان تعداد گام / قدم بود.

اگر هم می خواست درازا یا پهنای اتاقش را اندازه گیری کند، تعداد دفعاتی را می شمرد که یک پایش را در راستای پای دیگرش قرار می داد و درازا یا پهنای اتاق را می پیمود. آنگاه می گفت: درازا یا پهنای اتاق، فلان تعداد پا بود.

بازو، دست و انگشت های انسان برای اندازه گیری چیزهایی مانند پارچه، مفید بودند. بطوری که: فاصله نوک بینی تا نوک انگشتان یا دست یا بازوی گشاده،  فاصله نوک انگشت شست تا نوک انگشت کوچک، وقتی وجبش را باز می کرد، پهنای دست، پهنای انگشت شست و … همگی جزو اندازه ها / واحدهای اندازه گیری بودند.

ولی مشکل این شیوه اندازه گیری آن بود که اندازه های مورد استفاده در آن شخص با شخصی دیگر تفاوت داشت. مانند اینکه دست یا پا یا انگشت های یکی از دیگری درازتر یا کوتاه تر بود. به همین علت، قرار دادن اندازه های ثابت / دگرگون ناپذیر اندازه گیری ضرورت پیدا کرد.

واحدهای اندازه گیری طول در قدیم از اعضای مختلف بدن سرچشمه می گرفت، مثل یک پا (اندازه از کف یک پا)، یک آلن (اندازه ی آرنج تا نوک انگشت کوچک) و یا یک وجب. استفاده از اعضای بدن برای استفاده از مقیاس طول مورد استفاده بود، اما ارزش های به دست آمده هیچ وقت دقیق نبود. اگر به قد یک انسان و اندازه ی پای او توجه کنیم، می بینیم که پا تقریبا یک ششم از تمام قد انسان است.

سال ها پیش در مصر تصمیم گرفته شد تا از آلن (aln) به عنوان واحد اندازه گیری استفاده شود. مصریان اندازه ی آرنج تا نوک انگشت کوچک را کوبیت cubitمی نامیدند، کوبیت به واحدهای کوچک تری نیز تقسیم می شد. در پایان سال های ۱۷۰۰ م در فرانسه به توافق رسیدند تا ازمتر به عنوان واحد اندازه گیری طول استفاده شود. با گذشت زمان واحد های اندازه گیری متر ظریف تر شد. آخرین روش اندازه گیری با دقت بسیار زیاد از سرعت نور سرچشمه می گیرد. 

قبل از این که واحد های اندازه گیری استاندارد مثل متر در نظر گرفته شود هر کس برای خود واحدی را اختیار می کرد مثلا” برای اندازه گیری طول و عرض یک پنجره از انگشتان دست (وجب) یا ا ز یک شیء استفاده می کردند . 

انسان برای انجام کارهای بازرگانی و هر گونه مبادله نیز با اندازه قسمت های مختلف بدنش چیزها را اندازه گیری می کرد. این امر باعث می شد که اندازه ها، گاهی کم و گاهی زیاد، و بطور کلی در هر هر بار اندازه گیری، اندازه های متفاوتی به دست می آمد. مانند اینکه کسی می خواست پوست خرسی بخرد که درازایش ۶ پا باشد.

اما از آنجا که قد انسان ها متفاوت بود، اندازه پاهایشان هم با هم فرق داشت و همه به یک اندازه نبود،  بنابراین انسان ها به اندازه / واحدهای یکسان و ثابت نیاز داشتند که امروز واحد یا مقیاس استاندارد / اندازه معیار نامیده می شود.

مشکلات اندازه گیری اعضای بدن در زمان قدیم

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بستن